Skip to content →

Tag: Thailand

Dramatic reality

ผมเองมักจะพูดอยู่หลายๆ ครั้งว่า ผมไม่ใช่คนที่ดูทีวีเท่าไรนัก ไม่ได้เติบโตมากับวัฒนธรรมของโทรทัศน์ ไอ้พวกแอนิเมชันญี่ปุ่นเช้าวันหยุดอะไรพวกนี้ก็ไม่ค่อยจะเคยดู พวกทีวีพรีเมียมแบบเคเบิลอะไรนี่ก็ไม่ค่อยจะได้ดูนัก

ด้วยเหตุนี้ก็คงไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ ที่ผมจะไม่ค่อยได้สนใจรายการพวกทาเลนท์โชว์ต่างๆ ที่เป็นที่นิยมในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา คือรายการต่างประเทศที่ฉายผ่านเพย์ทีวีก็ไม่ค่อยจะได้ดู (หรือพวกรายการริแอลิทีอื่นๆ อย่าง Survivor ก็ไม่ได้ดู) ส่วนที่ของไทยก็ไม่ค่อยจะได้สนใจดูเท่าไหร่ เพราะไม่ได้สนใจติดตามวัฒนธรรมป็อปของไทยขนาดนั้น (เขียนไปแล้วก็นึกได้ว่า ตอนที่เพื่อนร่วมรุ่นโรงเรียนชนะ AF นี่ ก็ไม่เคยได้ดูเลย)

ก็เลยอาจจะเป็นเรื่องแปลกเล็กน้อย ที่ตอนนี้ผมมาติดตามดูรายการประเภททาเลนท์โชว์ที่โด่งดังตอนนี้อย่าง The Voice ฉบับของประเทศไทย (และได้รู้จักแล้ว ก็ลองหาของประเทศอื่นมาดู)

ถ้าพูดถึง The Voice แล้ว ผมเองเหมือนจะเห็นชื่อผ่านตาครั้งแรกช่วงที่เริ่มมีการบันทึกออดิชันกัน เพราะเพื่อนที่ชื่อ แมกซ์ ไปประกวดกับเขาด้วย ส่วนที่ลองเปิดดูจริงๆ ส่วนหนึ่งคือเพราะเพื่อนพูดถึงกันมากเรื่องที่แมกซ์ได้ไปออกในรายการ อีกส่วนหนึ่งคือกระแสตอบรับในทวิตเตอร์ในฉายวันแรกค่อนข้างดี

เมื่อลองเปิดดูรายการย้อนหลังที่มีคนเอามาเผยแพร่ ก็รู้สึกว่า เออ มันมีความน่าสนใจ น่าติดตามจริง โดยเฉพาะการออกแบบฟอร์แมตของการแข่งขันที่มีความน่าสนใจและค่อนข้างแตกต่างจากรายการประเภทแข่งขันร้องเพลงอื่นๆ ที่เคยได้ยินมา

ส่วนฉบับของประเทศอื่นนั้น ถึงแม้ว่ารายการนี้จะมีชื่อเสียงในต่างประเทศมาก่อนหน้านี้ แต่ผมก็ไม่เคยได้ลองดูหรือติตตามอะไร มาลองดูก็หลังจากได้ดูของไทยแล้วรู้สึกว่าน่าสนใจดี โดยเริ่มจากคลิปรอบบลายด์ออดิชันของ Rachael Leahcar ของออสเตรเลีย ที่ @view_zaa แชร์มา จากนั้นก็ลองหาซีซันปัจจุบัน (3) ของสหรัฐมาดู (เพราะหาดูเต็มๆ ได้ง่ายกว่าของออสเตรเลีย)

ที่เขียนถึง The Voice ไปนั้น ประเด็นหลักที่เห็นควรค่าแก่การขบคิดคือ การนำเสนอปูมหลังของผู้เข้าแข่งขัน ควรจะเป็นระดับไหน คนดูถึงจะรู้สึกว่า “เหมาะ”

3 Comments

Home: Love, Solitude, and Spirituality

I can’t remember exactly when the last time I watched a Thai film in theatre was. If my writings accurately tracked my film-watching history, the last Thai film I saw before yesterday would be Love, Not Yet, back in September 2011.

The film I watched yesterday was Home: Khwam Rak, Khwam Suk, Khwam Song Cham (lit. Home: Love, Happiness, Memory). It is the latest feature film by Chookiat “Ma-Deaw” Sakveerakul, the director of The Love of Siam. I didn’t really pay attention to Home’s promotional media, couldn’t even remember seeing the trailer. Yet, I got the theme that it wouldn’t be just another featherweight teen love film. The most important driving factor, though, was the fact that it was Chookiat’s film. Apart from The Love of Siam, his only other work I saw was 4 Romances (Fan Wan Ai Chup), in which he directed a short film in the four-short-film project. I don’t watch horror films, so the rest of his works are pretty much ruled out for me. Still, I had a feeling that Chookiat’s film would go well with my taste.

Well, I wasn’t really wrong. It was worth my time. I’m still not sure if it would have a chance to go into the list of my all-time favourites, but at least I feel it’s “about right”.

2 Comments

หนึ่งปีผ่านไป เราแคร์มากขึ้นไหม

เหตุการณ์อุบัติเหตุรถชนบนโทลล์เวย์ เพิ่งครบรอบหนึ่งปีไป หลายๆ คนคงจำได้ว่า เมื่อตอนที่เหตุการณ์เกิดขึ้นใหม่ๆ กระแสรุนแรงตอนนั้นมันเป็นอย่างไร

ผมไม่ได้ต้องการจะคุยเรื่องระบบยุติธรรมที่เกี่ยวข้องกับคดีดังกล่าว เพราะผมไม่ได้ติดตามคดี และไม่ได้สนใจอยากจะเปิดกฎหมายที่เกี่ยวข้องดูตอนนี้

ผมสงสัยแค่ว่า หนึ่งปีที่ผ่านมา สังคม โดยเฉพาะคนที่แสดงความโกรธเกลียดผู้รับผิดชอบต่อเหตุการณ์นั้น ทำให้สังคมมีทัศนคติด้านความรับผิดชอบในการใช้รถมากขึ้นบ้างไหม

4 Comments

บัตรประชาชนในฐานะเอกสารยืนยันตัวบุคคล

วิกฤตการณ์ “บัตรเหลือง” ที่เกิดขึ้นในประเทศไทยในปี 2553–54 นี้ ได้นำมาสู่การวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างมากถึงประสิทธิภาพของรัฐบาลในการจัดทำเอกสารสำคัญอย่างบัตรประจำตัวประชาชน ที่ตัวบัตรเกิดการขาดแคลนเป็นเวลาหลายเดือนอย่างไม่น่าเชื่อ จนทำให้ประชาชนที่ต้องทำบัตรประจำตัวใหม่นั้น ต้องถือใบรับที่ใช้แทนบัตรประจำตัวประชาชนเป็นการชั่วคราว หรือที่เรียกว่าใบเหลือง เป็นเวลาหลายเดือน

แต่หากเราพิจารณาประเด็นนี้แล้ว เราจะพบว่า ยังมีอีกด้านหนึ่ง ที่ไม่ได้รับการอภิปรายในวงกว้างเท่าที่ควร ที่จริงๆ แล้ว ก็อาจเรียกได้ว่ามีส่วนทำให้การขาดแคลนบัตรประจำตัวประชาชนนี้กลายเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่ง นั่นคือการให้ความสำคัญอย่างมากแก่บัตรประจำตัวประชาชนในกฎหมายของไทย

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา ชุมชนออนไลน์ที่ผมสิงสถิตอยู่ มีหลายคนพยายามจะชูประเด็นเรื่องความจำเป็นของการมีบัตรประจำตัวประชาชน โดยมีการอ้างอิงถึงความ (ไม่) จำเป็นในลักษณะเดียวกันในรัฐอื่นๆ ทั่วโลก แต่ด้วยการหล่อหลอมของการศึกษาไทยที่ทำให้คนจำนวนมากนิยมแนวคิดอำนาจนิยม (authoritarian) ที่ให้รัฐมีอำนาจอย่างมากในการควบคุม ทำให้หลายคนนั้น เรียกได้ว่า dismiss แนวคิดการไม่มีบัตรประจำตัวประชาชนโดยสิ้นเชิง ผมเองจึงสงสัยและอยากรู้ว่า แนวคิดและแนวปฏิบัติของการมีบัตรประจำตัวประชาชนนั้นแตกต่างการอย่างไรในแต่ละรัฐ และแนวทางของไทยนั้นเป็นอย่างไรในปัจจุบัน

14 Comments

โทรศัพท์มือถือ

เป็นโทรศัพท์มือถือ (เรียกอีกอย่างว่าโมบาย, มือถือ หรือโทรศัพท์มือถือ) คืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ -ทางวิทยุโทรคมนาคมสองใช้สำหรับข้ามเครือข่ายมือถือของสถานีฐานรู้จักเซลล์ไซต์มือถือแตกต่างจากโทรศัพท์ไร้สายแต่ให้บริการโทรศัพท์ภายในขอบเขตจำกัดผ่านสถานีฐานที่มั่นคงยึดติดอยู่กับที่ดินแถวเดียว เช่นในบ้าน หรือที่ทำงาน

มันจะช่วยทำให้ผู้ใช้โทรศัพท์มือถือ และได้รับโทรศัพท์จากคนอื่น ๆ ซึ่งรวมถึงเว็บไซท์ และเครือข่ายโทรศัพท์ ติดสินบน-แถวมือถือทั่วโลก มันเป็นเช่นนี้โดยการเชื่อมต่อกับเครือข่ายมือถือเจ้าของเครือข่ายมือถือโอเปอเรเตอร์คุณลักษณะ ของเครือข่ายโทรศัพท์มือถือกุญแจก็คือว่ามันช่วยให้โทรศัพท์ แม้เมื่อผู้ใช้เคลื่อนที่ไปทั่วตะเข็บบริเวณกว้างผ่านกระบวนการที่เรียกว่า handoffหรือส่ง

2 Comments

ไอโฟน ไอแพด และเกรย์มาร์เก็ต

ก่อนหน้านี้ไม่นานมาก ได้คุยกับเพื่อนในสาขาการตลาดคนนึง (เฮ้ย เขาบอกห้ามเอามานินทา แต่อันนี้ไม่เรียกนินทาหรอกมั้ง อะฮิๆ) ว่า ถ้า gap ของราคาไอโฟนเครื่องศูนย์เมืองไทย เทียบกับเครื่องศูนย์ในต่างประเทศ แทบไม่แตกต่างกันแล้ว พวกเกรย์มาร์เก็ตอย่างมาบุญครองจะขายกันได้มั้ย ไม่ตายกันหมดหรือ

ล่าสุด ไอแพดออกมา ก็พอจะเข้าข่ายสถานการณ์แบบนี้ได้อยู่

วันนั้นเขาก็บอกมาว่า ก็อาจจะต้องนำเสนอบริการอย่างอื่นแทน

3 Comments