Skip to content →

Tag: Nong Khai

ทันวาไดอารี 1

แรกสุดก่อนจะออกเดินทาง ผมคิดไว้ว่าผมอยากจะบันทึกและเขียนเป็นบันทึกการเดินทางไว้ครับ แต่ตอนหลังก็เปลี่ยนใจ ด้วยความที่ไม่ได้จดอะไรเลยระหว่างการเดินทาง และคิดว่าส่วนที่เป็นประโยชน์ก็ไม่ต่างอะไรจากที่มีอยู่แล้วในอินเทอร์เน็ตเท่าไรนัก แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจอยากเขียนแนวบันทึกตามลำดับเวลาอีกครั้ง

ย้อนกลับไปตั้งแต่ตัดสินใจกันว่าจะไปเที่ยวเมืองลาว ก็ย้อนกลับไปตั้งแต่หลายเดือนก่อน กลุ่มเพื่อนๆ ผมก็วางแผนกันว่า หลังจากที่สอบปลายภาคกันเสร็จแล้ว ก็อยากจะไปเที่ยวกัน ตอนแรกผมเองก็พยายามจะเสนอให้ไปเที่ยวตอนเหนือของลาวอย่างหลวงพระบาง เวียงจันทน์ (เนื่องด้วยยังเก็บกดจากคราวก่อนที่ไปตอนใต้ของลาว แล้วดันป่วยจนไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน) แต่เหมือนที่ประชุมจะยังไม่คล้อยตาม และก็ตกลงกันขั้นต้นว่าจะไปขึ้นดอยทางเหนือของไทยกัน

แต่หลังจากนั้น ไม่แน่ใจว่าด้วยเหตุผลอะไร ก็มีการเปลี่ยนใจจะไปเที่ยวลาวแทน แถมยังรวบรวมคนได้ถึงสิบคน (แต่เวลาจริงเหลือเพียงแปดคนด้วยเหตุสุดวิสัยบางประการ) ซึ่งการไปเป็นกลุ่มแบบนี้ก็เป็นทั้งข้อดีและข้อด้อยในเวลาเดียวกัน ข้อดีก็คือ ตัวเลือกในการเดินทางนั้นมีมากขึ้น เนื่องจากจำนวนคนมากพอที่จะเหมารถโดยหารต่อคนแล้วไม่แพงเกินไป นอกจากนี้ก็ยังเป็นความสนุกสนานเฮฮา ส่วนข้อเสียก็เป็นเรื่องความยืดหยุ่นที่ก็ลดลงเป็นธรรมดา

ในทริปของเราครั้งนี้ เราได้วางแผน (อันที่จริงก็ไม่ใช่ผมหรอกครับ ผมแทบไม่ได้หาข้อมูลอะไรเลย) ที่จะไปหลวงพระบางก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาค้างที่วังเวียงก่อนจะกลับกรุงเทพฯ ส่วนเวียงจันทน์นั้นเป็นแค่ทางผ่าน รูปแบบการเดินทางของเราก็ค่อนข้างจะพื้นฐาน ก็คือการเดินทางทางบกไปข้ามสะพานมิตรภาพไทยลาวที่หนองคาย เข้าไปเวียงจันทน์ ก่อนจะเดินทางทางบกขึ้นเหนือไปยังหลวงพระบาง

ว่าด้วยเรื่องวันที่จะไปกันเนี่ย ผมจำได้ว่าแรกสุดเราวางแผนจะไปกันหลังสอบเสร็จสักวันสองวัน แต่ด้วยเหตุผลที่ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่ทราบ เราก็ได้เปลี่ยนมาเดินทางเย็นวันสอบเสร็จกันเลย (โหดมาก) กลุ่มได้เลือกเช่ารถตู้ไปส่งที่หน้าด่านหนองคาย

อุปสรรคเล็กๆ ของผมเริ่มต้นตั้งแต่เดินทางออกจากบ้านเลยทีเดียว คือพอสอบเสร็จผมก็ต้องเก็บของบางส่วนจากห้องที่ปิ่นเกล้า กลับมาบ้านแล้วจัดของ แล้วต้องเคลียร์การติดต่อบางอย่างเพราะมีแนวโน้มจะใช้อินเทอร์เน็ตไม่ได้ไปหลายวัน สุดท้ายออกจากบ้านก็กะว่าจะไปถึงจุดนัดหมายที่รถไฟฟ้าหมอชิตค่อนข้างจะพอดีๆ กับเวลานัดหมาย แต่ความซวยบางอย่างก็บังเกิดขึ้น

อันแรกสุดคือ เดิมทีผมเอารองเท้าไปสองคู่ คู่หนึ่งเป็นรองเท้ารัดส้น ซึ่งผมเลือกใส่ไปด้วย อีกคู่หนึ่งเป็นรองเท้าผ้าใบเก็บไว้ในกระเป๋า รองเท้ารัดส้นคู่นี้ก็เพิ่งไปรับมาจากที่ส่งซ่อมไว้ครับ แต่เดินไปยังไม่ถึงไหน ไอ้ที่ซ่อมไว้ก็พังอีกรอบ (ถึงตอนนี้ยังไม่ได้ไปโวยวายกับที่ร้านเลย) ยังดีที่ยังใกล้ๆ ก็เลยกลับมาเปลี่ยนรองเท้าที่บ้าน เอาผ้าใบใส่เท้า แล้วเอารองเท้าแตะอีกคู่ใส่กระเป๋า

ถึงตอนนี้ก็แทบจะสายแล้วครับ เรียกแท็กซี่ไป คนขับแท็กซี่ก็ดันพาไปทางที่ผมไม่คิดมาก่อนว่าจะมีคนพาไปทางนี้ คือปกติแล้วจากบ้านผม ถ้าจะไปสถานีรถไฟฟ้าหมอชิต ง่ายที่สุดก็คือจากประชาชื่นเลี้ยวที่พงษ์เพชร เข้างามวงศ์วาน ไปต่อทางวิภาวดีรังสิต ก่อนจะเข้าพหลโยธินที่ห้าแยกลาดพร้าว

ปรากฏว่า นอกจากพี่แกจะหยุดเติมแก๊สโดยไม่กดหยุดมิเตอร์แล้ว พี่แกขับตรงไปทางประชาชื่นด้วยครับ ผมก็ไม่คิดว่าแกจะไปทางนั้น เพราะปกติ ก็ไม่เคยเจอใครคิดจะไปทางนั้น เลยบอกแกไม่ทัน (คิดว่าไปวิภาวดีนี่น่าจะเป็น default ของการไปหมอชิต) ซึ่งทางนั้นเนี่ย ผมไม่คิดว่ามันสั้นกว่า หรือถ้าสั้นกว่าก็คงไม่เท่าไหร่ แถมถนนยังเส้นเล็กกว่า (ก็เทียบกับถนนสิบเลนอย่างวิภาวดีดูสิ) กว่าจะไปถึงแยกประชานุกูล กว่าจะเลี้ยววนผ่านแถวสถานีขนส่งที่ก็มีรถติด แถมไฟรถยังดับอีก ผมไปถึงเวลานัดหมายช้าไปทั้งหมดสี่สิบนาที

กว่ารถตู้เราจะได้ออกเดินทาง ก็เกือบๆ สามทุ่มครับ แต่ถึงกระนั้น เราก็ไปถึงที่หมายค่อนข้างเร็ว นั่นคือถึงหนองคายประมาณตีสี่ครึ่ง แรกสุดเราจะให้เขาไปส่งที่สถานีขนส่ง เพื่อจะซื้อตั๋วเที่ยวกลับไปด้วย แต่คนแถวนั้นก็บอกว่า ไม่เป็นไร ไม่เต็มหรอก ไปรอที่ด่านเลยดีกว่า เราก็เลยไปถึงหน้าด่านที่มีเซเว่นอีเลฟเว่นเป็นที่พึ่งราวๆ ก่อนตีห้า ในขณะที่ด่านนั้นเปิดตอนหกโมงเช้า

ระหว่างที่ต้องนั่งรอกันหนึ่งชั่วโมง กิจกรรมก็มีการพูดคุยกัน หาอาหารที่เซเว่น และการอัพเดตสถานะในเฟซบุก เรื่องฮาก็คือ มีเพื่อนคนหนึ่งเขียนไปว่า “hello Luangprabang” ด้วยเหตุผลว่า เดี๋ยวไปถึงที่นั่นก็อาจจะไม่ได้เข้า เขียนไปตอนนี้แหละดีแล้ว ก็เลยมีเพื่อนที่นั่งข้างๆ กันสามคนช่วยเข้าไปคอมเมนต์แบบทันใจว่า ยังไม่ถึงเลยเธอว์

หกโมงเช้า ด่านเปิด พวกเราแปดชีวิตก็เดินเข้าไปที่ด่าน กรอกใบออกนอกประเทศ ยื่นพาสปอร์ตที่มีอายุเหลือเกินหกเดือน เจ้าหน้าที่ก็ประทับตรา แล้วเราก็ขึ้นรถบริการข้ามสะพานไปส่งที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองฝั่งลาว

ตอนต่อไปเราจะเข้าประเทศลาวอย่างเป็นทางการ

2 Comments