Skip to content →

Tag: Magazine

สาละวินโพสต์

เมื่อวันพุธ หลังจากสอบปลายภาควิชาสุดท้ายเสร็จ ผมก็เดินเล่นเดินไปเดินมาแถวท่าพระจันทร์อยู่คนเดียว (เรื่องของเรื่องคือชาวบ้านเขาไม่ค่อยมีสอบกันแล้ววันนี้) เดินไปแผงหนังสือพิมพ์วารสารข้างศูนย์หนังสือฯ ทีแรกตั้งใจว่า อยากได้มติชนสุดสัปดาห์ของเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา แต่ก็ไม่มีแล้ว (ไม่แน่ใจว่าเป็นปรกติหรือเปล่า) ก็เลยยืนดูนิตยสารวารสารต่างๆ ที่วางขายกันอยู่ ปกติผมเองก็ดูแผงหนังสือนี้บ้าง แต่ก็ไม่ได้บ่อยนัก เพราะไม่ได้มาซื้ออะไรเป็นพิเศษ

วันนี้เจอเข้าเล่มหนึ่ง คือ สาละวินโพสต์ พร้อมสโลแกนว่า “แบ่งปันความเข้าใจสู่เพื่อนบ้าน” ก็เลยหยิบขึ้นมาอ่านดู ผมเองก็ไม่แน่ใจว่า ผมเคยอ่านหรือเคยเห็นนิตยสารเล่มนี้มาก่อนหรือเปล่า ชื่อของมัน จะว่าคุ้นก็คุ้น เหมือนจะเคยได้ยิน แต่จะว่าไม่ก็ไม่ อาจจะเพราะการตั้งชื่อสื่อสิ่งพิมพ์ด้วยชื่อแม่น้ำในพม่าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก กับการใช้ชื่อว่า โพสต์ ในสื่อสิ่งพิมพ์ก็เป็นเรื่องปกติ แต่ที่แน่ๆ คือ ไม่คุ้นเคยเท่าวารสารเรื่องพม่าที่ “ดัง” กว่าอย่าง The Irrawaddy ที่มั่นใจว่าเคยเห็น

ด้วยความที่รูปเล่มก็ดูใช้ได้ เปิดดูเนื้อหาแล้วก็มีเรื่องน่าสนใจดี ราคา 40 บาทก็นับว่าไม่ใช่จำนวนที่สูงนัก ก็เลยตัดสินใจซื้อมาอ่านดูเล่มหนึ่ง

รูปเล่ม

รูปเล่มของสาละวินโพสต์นั้นก็นับว่าสวยงามดี ไม่ได้ถึงกับหรูหราหรือโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่ก็มีการจัดที่เรียบร้อย อ่านสบาย หน้าต่างๆ มีเป็นแบบสองสีสลับกับสี่สีบางหน้า เนื้อหาทั้งหมด 48 หน้าไม่รวมปก

เนื้อหา

เนื้อหาโดยรวมไม่ได้หนักมากนัก จุดยืนที่เห็นได้อย่างชัดเจนคือต่อต้านรัฐบาลทหารพม่า (ซึ่งเอาจริงๆ ก็ยังไม่เคยเห็นสื่อไหนที่พูดเรื่องพม่าแล้วสนับสนุนรัฐบาลทหารพม่า) มีการกล่าวถึง (หรืออาจเรียกได้ว่า “กัด”) การที่ผู้นำทหารพม่าพึ่งพาหรือเชื่อโหร มากกว่าหนึ่งครั้ง

เนื้อหาก็มีในรูปแบบที่หลากหลาย ทั้งเรื่องการเมือง เรื่องชีวิตชาวพม่า ข่าวสาร ไปจนถึงสูตรอาหารพม่า เนื้อหาที่น่าสนใจ (สำหรับผม) ในฉบับนี้ก็มีเรื่องการเลือกตั้งที่กำลังจะเกิด บันทึกการเดินทางไปเนปิดอว์ มีเรื่องแนวสัมภาษณ์ชาวกอระข่าพลัดถิ่นในพม่าที่ปัจจุบันทำงานอยู่ในไทย (ทำให้ได้รู้มากขึ้นเกี่ยวกับชาวกอระข่า หลังจากที่เคยได้ยินครั้งแรกตอนทำรายงานเรื่องวิกฤติการเมืองเนปาลสมัยมัธยม) เรื่องภาพยนตร์ Beyond Rangoon และเรื่องเกี่ยวกับแม่หลวงชาวกะเหรี่ยง

อื่นๆ

ปกในด้านหลัง มีราคาค่าสมาชิก ซึ่งระบุว่าปรับขึ้นมาในปี 2553 นี้ โดย “สมาชิกประเภทบุคคลทั่วไป ปีละ 200 บาท (6 เล่ม) สมาชิกประเภทนักเรียน/นักศึกษา ปีละ 200 บาท (6 เล่ม)” ก็เลยไม่รู้ว่า สมาชิกสองแบบนี้ แตกต่างกันอย่างไร (เดาเอาเองว่า เมื่อก่อนอาจจะต่าง?)

เท่าที่ลองอาศัยกูเกิลดู ก็พบว่า ที่เคยได้ยินมาก่อนก็อาจจะไม่แปลกอะไร นิตยสารฉบับนี้ก็มี coverage ในระดับหนึ่ง ที่น่าจะอ่านแล้วเข้าใจหรือเห็นภาพมากที่สุดน่าจะเป็นบทความของประชาไทเมื่อต้นปี อ่านดูแล้วก็ทำให้พอจะเข้าใจที่มาที่ไปพอสมควร จุดที่น่าสนใจคือ เขาบอกว่า บางคนอาจจะมองว่าสาละวินโพสต์ ‘เบา’ เกินไป ที่ไปมีพวกเรื่องโหราศาสตร์พม่า ทำอาหารพม่า แทนที่จะโฟกัสกับเรื่องการเมือง แต่จะให้ทำยังไง ในเมื่อทำมาห้าหกปี สถานการณ์อะไรมันก็ไม่เปลี่ยน อองซานซูจียังถูกกักบริเวณเหมือนเดิม ทหารยังครองเมืองเหมือนเดิม

ช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา ผมรู้สึกได้ว่า ผมอ่านหนังสือ หรือแม้แต่อ่านข่าวหรือบทความต่างๆ น้อยลงมาก สองสามเดือนที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าอยากจะติดตามสื่อสิ่งพิมพ์อะไรสักอย่างให้มากขึ้น (ช่วงปีที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์กระดาษด้วยซ้ำ) คิดว่าปิดเทอมนี้ คงจะเป็นเวลาที่ดี ที่จะได้หาอะไรใหม่ๆ อ่านเพิ่มเสียที

5 Comments