Skip to content →

Tag: Luang Prabang

ทันวาไดอารี 2

ลงจากรถโดยสารข้ามสะพานมิตรภาพราคายี่สิบบาท (นอกเวลาทำการ) ก็มาถึงที่ด่านตรวจคนเข้าเมืองของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (หรือตามภาษาท้องถิ่นก็ ສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ) ขั้นตอนก็ตามปกติของด่านตรวจคนเข้าเมือง กรอกเอกสาร ยื่นหนังสือเดินทาง เจ้าหน้าที่ก็ประทับตรา และก็จ่ายค่าธรรมเนียม เนื่องจากตอนที่ไปถึงนั้นมันยังเช้ามาก ด่านแลกเงินก็เลยยังไม่เปิด พวกเราก็เลยยังไม่มีเงินกีบใช้กัน

จริงๆ ตั้งแต่ตอนลงจากรถไปทำหน้าเอ๋อๆ งงๆ แปดคนกันที่ด่านเนี่ย ท่าทางมันก็บอกยี่ห้อทัวริสต์มากๆ ที่ด่านเนี่ย มันก็มีป้ายพวกส่งเสริมการท่องเที่ยวหรือต้อนรับซีเกมส์อะไรพวกนั้นอยู่ (ตอนที่เราไปซีเกมส์เพิ่งปิดไปวันก่อนหน้า) ซึ่งมันมีภาษาลาวด้วย แต่ละคนก็เข้าไปพยายามอ่านกัน ผมเองก็เริ่มชินกว่าคนอื่นหน่อยเพราะตอนที่ไปลาวใต้ก็ได้พยายามอ่านมาบ้างแล้ว ก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาช่วยเหลือ พร้อมกับเสนอบริการรถตู้เข้าไปส่งในตัวเมืองเวียงจันทน์ ซึ่งพวกเราก็โอเคกัน

ระหว่างทางที่นั่งรถตู้เข้าเวียงจันทน์ ผมก็นั่งหน้าสุดครับ (เพราะข้างล่างโดนแย่งไปหมดแล้ว) จริงๆ เรื่องโก๊ะของพวกเรามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนจะขึ้นรถแล้วครับ เรื่องของเรื่องก็คือ ทัวริสต์กลุ่มนี้ก็เดินไปทางซ้ายของรถเพื่อขึ้นตามปกติ ก่อนจะพบว่า รถไม่มีประตู! คือถนนของลาวเป็นถนนขับชิดขวาครับ ประตูรถตู้ก็อยู่ทางขวาด้วย โก๊ะกันไปทั้งกลุ่ม


สีแดงคือประเทศที่การจราจรชิดขวา ส่วนสีน้ำเงินก็ชิดซ้าย

ขึ้นรถมาผมก็คุยกับพี่คนขับครับ ก็คุยกันว่าจะไปหลวงพระบางกันอย่างไรดี ผมก็ถามราคาเช่ารถตู้จากพี่คนขับรถ ว่าปกติประมาณเท่าไหน ซึ่งราคาที่บอก จริงไม่จริงก็ไม่ทราบได้ แต่ก็แพงถึงแพงมาก ราคาเปรียบเทียบที่เรามีคือรถโดยสารประจำทาง ที่ตกประมาณคนละห้าร้อย (แน่นอนว่าเรื่องเวลาและความสบายย่อมเทียบกันไม่ได้) คุยๆ ไป พี่คนขับก็บอกว่า งั้นเดี๋ยวลองดูว่ามีรถตู้ต้องวิ่งขึ้นหลวงพระบางอยู่แล้วหรือเปล่า (เช่น วิ่งลงมาแล้วต้องตีรถเปล่ากลับ หรือต้องวิ่งขึ้นไปรับคนที่หลวงพระบาง) ซึ่งถ้าไม่มี พวกเราก็จะไปกันที่สถานีขนส่ง สุดท้ายก็ได้รถตู้มาในราคาที่ “พอรับได้”

จริงๆ การคุยกับคนขับรถก็ได้รู้เรื่องดีๆ หลายอย่างครับ ทั้งตอนนั่งมาเวียงจันทน์และนั่งไปหลวงพระบาง อย่างเรื่องฟุตบอลซีเกมส์ ทีมชาติลาว พี่เขาก็บ่นให้ฟังว่า เอาแต่จะยิงประตูๆ หวังเอาเงินอัดฉีดอย่างเดียว หรืออย่างเรื่องรถยนต์ในลาว ที่ผมสงสัยว่า ทำไมมีแต่รถฮุนไดเต็มไปหมด เขาก็บอกว่า รถมันถูก มีคนเอารถมือสองจากเกาหลีเข้ามาขาย รถกระบะคันหนึ่งเล็กๆ ก็แค่สามพันดอลลาร์ ส่วนแบบรถตู้ที่เห็นกันก็สักเจ็ดแปดพันดอลลาร์ มันก็เลยนิยม เทียบกับรถอย่างโตโยต้าใหม่ๆ จากศูนย์แล้วรถเกาหลีมันถูกกว่าเยอะ วันหลังๆ จากนั้นเพื่อนผมก็เริ่มสงสัยตาม ผมก็เอาที่พี่เขาเล่ามาเนี่ยแหละไปอธิบาย (ส่วนว่าทำไมถึงมีแต่เกาหลี แล้วรถมือสองจากไทยไม่เอาเข้ามาง่ายกว่าเหรอ อันนี้ผมเดาเอาว่า เพราะเกาหลีขับพวกมาลัยซ้ายเหมือนกันครับ ถ้าเอารถจากไทยหรือญี่ปุ่นเข้ามาจะเป็นพวงมาลัยขวา)

นั่งรถไป ออกจากเวียงจันทน์สักแปดโมงกว่า ตอนบ่ายๆ ก็แวะกินอาหารกลางทาง (ผมนั่งหิวมากครับ ลุ้นว่าเมื่อไหร่เพื่อนๆ จะนึกอยากกินข้าวกัน เพราะอาหารเช้าเซเว่นตอนตีห้าเนี่ยมันไม่อยู่ท้องเอาเสียเลย) อาหารร้านชาวบ้านธรรมดา เพื่อนๆ เลือกกินเฝอกันหมด มีแต่ผมเลือกกินข้าวราดแกงเนื้อควายอยู่คนเดียว ยังคงจ่ายเงินบาทเพราะยังไม่ได้แลกเงิน แต่ได้ทอนมาเป็นกีบแล้ว

หลังจากกินข้าวเสร็จ ผมก็สลับฉากมาแย่งที่นั่งข้างหลังคนขับกับเขาบ้าง เพื่อนอีกคนก็เลยรับบทคุยกับคนขับไป

ถึงที่หลวงพระบางก็เริ่มเย็นๆ ครับ เข้าไปที่ที่พักชื่อ วันวิสา ซึ่งคุณนายเพื่อนผมเป็นคนจองเอาไว้ และเราก็ได้พบกับปัญหาเล็กๆ อีกหนึ่งอัน

3 Comments