Skip to content →

Tag: Internet

มีเว็บไซต์บริษัทดีไหม?

เมื่อวันก่อนได้คุยกับผู้ประกอบการธุรกิจขนาดเล็กคนหนึ่ง (aka พ่อ) เกี่ยวกับด้านการตลาด โดยเฉพาะในอินเทอร์เน็ต ซึ่งก็คุยไปถึงการมีเว็บไซต์ของบริษัท ว่าควรจะมีหรือไม่ ซึ่งผมก็ได้ให้ความเห็นไปในฐานะคนรุ่นนี้ ที่มีอินเทอร์เน็ตเป็นปัจจัยหนึ่งในการเลือกซื้อสินค้าหรือบริการไปด้วย

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ความคิดผมนี่ จะเป็นตัวแทนของประชากรได้ดีขนาดไหน อาจจะไม่ตรงหลักการหรือผลการศึกษาของนักการตลาดก็ได้

  • การมีเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของตัวเอง ทำให้บริษัทมีตัวตนอย่างเป็นทางการบนโลกออนไลน์ ส่งผลกับธุรกิจในสองด้านใหญ่ๆ คือ เสริมสร้างภาพลักษณ์หรือความน่าเชื่อถือให้กับธุรกิจ โดยเฉพาะถ้าเว็บไซต์ดูดีระดับหนึ่ง (บางคนอาจจะนึกค้านว่า ลำพังการมีเว็บไซต์อาจจะไม่ได้ใช้ต้นทุนสูงหรือเป็นเรื่องยากอะไร ทำไมถึงสร้างความน่าเชื่อถือได้ แต่เทียบกับไม่มีแล้ว มีก็ดูดีกว่า) กับอีกด้านหนึ่งคือ ทำให้ผู้ที่สนใจ สามารถเข้าถึงข้อมูลจากองค์กรเองง่าย
  • การมีเว็บไซต์ อาจไม่ได้เพิ่ม visibility ให้กับสินค้าหรือธุรกิจได้ชัดเจน (ในแง่ว่าทำให้คนที่ยังไม่รู้จักให้มารู้จักสินค้าของเรา) แต่มันมีลักษณะเป็น reference point มากกว่า (ย้อนกลับไปข้อแรก) ประเด็นเรื่อง visibility อาจจะพอได้บ้างถ้าสามารถทำให้มีตำแหน่งดีๆ ใน search engine ได้ แต่ในตลาดที่มีคู่แข่งมากๆ และรายใหญ่ ก็อาจจะไม่ง่ายนัก
  • เวลาที่คนเข้าเว็บไซต์ แล้วรู้สึกว่าเว็บไซต์ร้าง สร้างความรู้สึกที่ไม่ดีต่อตัวธุรกิจ เวลาพูดถึงคำว่าเว็บไซต์ร้างนี่ ไม่ได้หมายถึงว่า ต้องมีความเคลื่อนไหวเปลียนแปลงบ่อยๆ แต่หมายถึงว่า เนื้อหาต่างๆ บนเว็บไซต์นั้นต้อง up-to-date ไม่ใช่ข้อมูลที่ล้าสมัย ในข้อนี้ หากเว็บไซต์มีแค่ข้อมูลล่าสุดของสินค้าที่ขาย ก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เกิดอยากสร้างเนื้อหาที่มีต้องมีความเคลื่อนไหว เช่น มีเว็บบอร์ด สถานะล่าสุดรายสัปดาห์ ฯลฯ แล้วไม่สามารถอัปเดตข้อมูลอย่างสม่ำเสมอ คนเข้าเว็บไซต์จะรู้สึกได้ทันทีว่าเว็บไซต์นั้นร้าง (นึกภาพว่า มีหัวข้อ สถานะประจำเดือน แต่ข้อมูลล่าสุดเป็นหกเดือนที่แล้ว) อาจจะต้องย้ำสักหน่อยว่า ข้อนี้ กำลังพูดถึงเว็บไซต์สำหรับธุรกิจ ที่ไม่ได้จำเป็นต้องรักษาฐานผู้อ่าน หรือต้องการให้มีการเข้าชมซ้ำๆ ในระยะยาว

ปิดท้ายด้วยช่วงโฆษณาคอนโด G-Haus สุขุมวิท 109 ขนาด 37-50 ตารางเมตร ราคาล้านกลางๆ เข้าไปดูกันได้นะครับ (ไม่มีคูปองส่วนลดแจก)

4 Comments

Trust (2010)

A few weeks ago, I dedicated my spare time in the whole afternoon to two films at Lido. It had been one month from my last visit to a cinema (which was also Lido). That doesn’t sound long, actually perfectly normal to my usual life, but somehow I feel that I need to go for some movies, especially when there are some I want to see.

The first film I saw was Trust, and another one was Love, Not Yet. Even though the two films are of quite different genres, they are somewhat related, as they both involve teen and sex. One of them focus on teen pregnancy, and the other on teen girl tricked into sexual abuse. As the title of this entry suggests, I’m going to talk about Trust here. As for Love, Not Yet, I’ve written something about it on SEA Youth Say So, although it’s more like an introduction for non-Thai audience.

The plot of Trust is nothing complex. Nothing much to guess about what to happen. A fourteen-year-old girl is in need of acceptance. She got into this relationship with some boy online, who turned out to be older and older than she thought as the relationship progressed. What’s important in this film is the dealing with the aftermath, especially emotionally.

Comments closed

การจัดการช่องทางการรับสื่อ

ได้อ่านบล็อกของ @markpeak เรื่อง RSS is Dead ก็เลยมานั่งคิดจริงจังเกี่ยวกับปัญหาการจัดการช่องทางสารของตัวเอง ที่ตลอดช่วงปีสองปีที่ผ่านมา ก็ยังรู้สึกว่าทำได้ไม่ลงตัวเท่าไรนัก

สิ่งที่คิดตอนนี้คือ สารแต่ละอย่าง และช่องทางรับแต่ละช่องทางนั้น มีลักษณะที่ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว โดยมุมหลักๆ ที่คิดออกตอนนี้คือ

5 Comments

การเปลี่ยนแปลงบนเฟซบุก

ผมเริ่มใช้เฟซบุกครั้งแรกปี 2008 ก็ไม่ได้ถึงกับเร็วมาก แต่ก็น่าจะอยู่ในกลุ่ม enthusiast ของไทยอยู่ เพราะตอนนั้น social networking website ที่นิยมที่สุดของไทยยังคงเป็น Hi5

ตอนที่ผมเริ่มใช้เฟซบุก อินเทอร์เฟซของเฟซบุกเป็นแบบที่ทุกอย่างรวมกันอยู่หน้าเดียว และมีสารพัดกล่อง (แล้วแต่แอปฯ ที่ผู้ใช้จะสรรหา) วางรวมอยู่ในหน้านั้น รวมถึง wall ที่ก็มีสถานะเป็นเพียงกล่องหนึ่ง

ผมจำไม่ได้ว่า นับตั้งแต่ตอนที่ผมใช้ มาถึงตอนนี้ เฟซบุกเปลี่ยนโฉมไปแล้วกี่ครั้ง แต่ที่จำได้ดีคือ ทุกครั้งที่มีการเปลี่ยนแปลงหน้าตา จะต้องมีกระแสต่อต้านออกมาทุกครั้งจากกลุ่มผู้ใช้ (ซึ่งอันนี้เป็นเหมือนกันหมด ไม่ใช่แค่ในไทย)

4 Comments

โทรศัพท์มือถือ: ชีวิต Always On

ผมเป็นคนหนึ่งที่รำคาญและไม่ค่อยชอบการรับโทรศัพท์มาสักพักแล้ว แต่บทความที่อธิบายความรู้สึกดังกล่าวได้ดีมากอันหนึ่งคือบทความใน Wired เมื่อสองสามเดือนก่อน Clive Thompson on the Death of the Phone Call (ชี้ทางโดย The Future of Internet)

ทอมป์สันบอกว่า การใช้โทรศัพท์ (ในความหมายที่ว่า โทรศัพท์จริงๆ ไม่ใช่ใช้งานทำอย่างอื่น) กำลังลดลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะในหมู่คนที่อายุไม่มาก ซึ่งสาเหตุสำคัญคือ การที่มันมีวิธีสื่อสารอย่างอื่นที่ดีกว่า

“[B]ecause everyone is in constant, lightweight contact in so many other ways: texting, chatting, and social-network messaging. And we don’t just have more options than we used to. We have better ones[.]”

5 Comments

ทวิตเตอร์มีไว้โพสต์บ่อยกว่าเฟซบุก?

ถ้าพูดถึงเว็บไซต์จำพวกโซเชียลเน็ตเวิร์กสองอันหลักๆ ที่น่าจะนึกถึงกันตอนนี้ก็คือเฟซบุกและทวิตเตอร์ ซึ่งบริการสองอันนี้ ก็มีภาพลักษณ์ รูปแบบ และแนวทางที่แตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด (ซึ่งก็น่าจะเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้รายใดรายหนึ่งไม่ล้มตายไปในตลาดที่มีแนวโน้มเข้าสู่การผูกขาด)

ปรกติแล้ว ถ้าเราพูดถึงการอัปเดตข้อความขนาดไม่ยาวในความถี่ค่อนข้างสูง บริการที่เรานึกถึงก็น่าจะเป็นทวิตเตอร์ซึ่งมีลักษณะตามนั้นโดยธรรมชาติ แต่ผมก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมเราถึงบอกว่า ควรจะใช้ทวิตเตอร์มากกว่า ถ้าเกิดเราต้องการจะอัปเดต “สเตตัส” บ่อยๆ ในเฟซบุก หรือมองว่า ทวิตเตอร์จึงเป็นที่สำหรับ “อัปเดตบ่อยๆ” มากกว่าเฟซบุก

7 Comments