Skip to content →

Tag: film

เด็กชายที่ยืนข้างกำแพง

ผมได้อ่าน The Perks of Being a Wallflower ของสตีเฟน ชบอสกี ครั้งแรกก็เมื่อต้นปี 2007 ซึ่งนับตั้งแต่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ครั้งแรก ก็รู้สึกประทับใจหนังสือเล่มนี้

ในเรื่องความประทับใจนี่ ผมเองก็คงเอาเป็นมาตรฐานสำหรับคนอื่นไม่ได้มากนัก เพราะถึงจะโตมาแบบที่พอจะเรียกได้ว่า อ่านหนังสือพอสมควร (อย่างน้อยก็เทียบกับวัฒนธรรมประเทศนี้) แต่ก็ไม่ค่อยจะได้อ่านอะไรคลาสสิกๆ กับเขาเท่าไหร่ (เพื่อนที่เรียนด้านงานเขียนวรรณกรรมอะไรพวกนี้ บอกว่า เรื่องนี้เฉยๆ แต่อย่างน้อยในกลุ่มวัฒนธรรมป็อปสมัยใหม่ Perks นี่ก็ได้รับเสียงชื่นชมมากพอสมควร)

ตอนที่ได้รับรู้ว่า หนังสือเล่มนี้จะได้รับการนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ ก็รู้สึกตื่นเต้นพอสมควร ยิ่งได้รับรู้ว่า ผู้เขียนนั้น มารับหน้าที่เขียนบทและกำกับเอง ก็ยิ่งรู้สึกน่าสนใจ อยากรู้ว่าในมุมมองของผู้เขียนนั้น จะแปลงตัวหนังสือมาเป็นภาพให้คนเห็นแบบไหน และตัวนิยายมีลักษณะของการเล่าเรื่องเป็นจดหมาย จะทำออกมาเป็นภาพยนตร์แบบไหนกัน ยิ่งพอรู้ว่าเอมมา วัตสันจะมาแสดงเป็นแซม ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นไปอีก เพราะก็เป็นนักแสดงที่ชื่นชอบอยู่แล้ว

One Comment

Iron Sky ฟิน ฟิน

ในที่สุดก็ได้ดู Iron Sky จนได้ครับ หลังจากที่รู้สึกตั้งใจจะไปดูมาสักพักแล้ว แต่ไม่ได้โอกาสไปเสียเงินให้เมเจอร์ซินีเพลกซ์เสียที

Iron Sky เป็นหนังแนวคอมิดี ที่อาศัยเพรมิสแบบแอคชันไซไฟ เกี่ยวกับเรื่องราวของกองทัพนาซีเยอรมนีที่หนีไปตั้งฐานทัพบนด้านมืดของดวงจันทร์ เตรียมตัวที่จะกลับมายึดครองโลก แนวคิดของหนังเรื่องนี้มาจากฟินแลนด์ กำกับโดยชาวฟินแลนด์ ติโม วัวเรนโซลา (Timo Vuorensola) และทีมสร้างจากฟินแลนด์ เยอรมนี และออสเตรเลีย

ความเห็นสั้นๆ เกี่ยวกับหนังเรื่องนี้คือ ชอบมาก คุ้มค่ากับเวลาอย่างยิ่ง

3 Comments

Home: Love, Solitude, and Spirituality

I can’t remember exactly when the last time I watched a Thai film in theatre was. If my writings accurately tracked my film-watching history, the last Thai film I saw before yesterday would be Love, Not Yet, back in September 2011.

The film I watched yesterday was Home: Khwam Rak, Khwam Suk, Khwam Song Cham (lit. Home: Love, Happiness, Memory). It is the latest feature film by Chookiat “Ma-Deaw” Sakveerakul, the director of The Love of Siam. I didn’t really pay attention to Home’s promotional media, couldn’t even remember seeing the trailer. Yet, I got the theme that it wouldn’t be just another featherweight teen love film. The most important driving factor, though, was the fact that it was Chookiat’s film. Apart from The Love of Siam, his only other work I saw was 4 Romances (Fan Wan Ai Chup), in which he directed a short film in the four-short-film project. I don’t watch horror films, so the rest of his works are pretty much ruled out for me. Still, I had a feeling that Chookiat’s film would go well with my taste.

Well, I wasn’t really wrong. It was worth my time. I’m still not sure if it would have a chance to go into the list of my all-time favourites, but at least I feel it’s “about right”.

2 Comments

Titanic 2012

หลายๆ คนคงรู้กันว่า ภาพยนตร์ Titanic ฉบับ 1997 อันโด่งดัง ถูกนำมาแปลงฉายเป็นแบบสามมิติ (หลายๆ คนคงพูดถึง 3d boobs) แต่จริงๆ แล้ว รอบนี้ผู้ผลิตก็ re-release ฉบับสองมิติออกมาด้วย (วิกิพีเดียบอกว่า เป็น remastered)

ผมเองไม่ได้มีความทรงจำกับ Titanic มากนัก ตอนปี 1997 นี่ยังไม่เคยเข้าโรงภาพยนตร์เลยสักครั้ง (ได้ดูภาพยนตร์ในโรงครั้งแรกก็อีกสองปีหลังจากนั้น ที่เข้าไปดู The Phantom Menace) จำได้แค่ว่า มันเป็นกระแสใหญ่มาก รับรู้ได้จากนิตยสาร Life & Family (สำหรับคนที่ไม่เคยอ่าน มันคือนิตยสารสำหรับแม่ๆ อยู่ในเครือรักลูก โดยเจาะไปที่วัย pre-teen และ teen ดังนั้นมันก็จะ cover เรื่องที่วัยรุ่นในแต่ละช่วงฮิตๆ กัน เพื่อให้แม่ๆ ตามกระแสลูกได้ทัน ไม่ว่าจะทามิย่า โยโย่ ทามาก็อต ฯลฯ) และได้ดูแบบ VHS ฉบับคลองถมหลังจากนั้น

จริงๆ ทีแรกก็สนใจจะไปดูเหมือนกัน ว่า Titanic ทำออกมาแบบสามมิติแล้วจะเป็นยังไง แต่ด้วยความที่ผมก็ไม่ได้สนใจด้านภาพยนตร์สามมิติเท่าไหร่นัก (ไม่เคยดูภาพยนตร์สามมิติเลยนอกจากที่เป็น attraction ในสวนสนุก) และมีคนชวนไปชม Titanic แบบสองมิติในโรงหนังที่บรรยากาศดีที่สุดในกรุงเทพฯ ก็เลยได้ไปดู Titanic ในโรงภาพยนตร์เป็นครั้งแรก (และก็ได้พบว่า น่าจะเป็นครั้งแรกที่ดูแบบจริงจังด้วย)

4 Comments

Midnight in Paris

ถ้าจะมีภาพยนตร์สักเรื่อง ที่ผมรู้สึกยินดีมากๆ ที่ได้ดู แต่ไม่แน่ใจว่าจริงๆ แล้วชอบภาพยนตร์เรื่องนั้นไหม Midnight in Paris ของวูดดี อัลเลนก็คงจะเป็นภาพยนตร์เรื่องนั้นได้

ผมไปดู Midnight in Paris แบบไม่ได้วางแผน ไม่ได้ค้นข้อมูลหรือรู้เรื่องอะไรมาล่วงหน้า ไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นหนังของใคร แต่ต่อให้รู้ก็คงไม่ได้มีผลอะไรกับผม (ทีแรกกะว่าจะไปดู ปาดังเบซาร์ / I Carried You Home ที่เอสพละนาด) แต่จริงๆ ถึงจะได้รับรู้ข้อมูลที่ถูกออกแบบมาไว้สำหรับก่อนดู (ภาพยนตร์ตัวอย่างและเรื่องย่อแบบไม่เปิดเผยเนื้อเรื่อง) ก็คงไม่ได้ทำให้ผมเดาได้ว่า ผมจะเข้าไปเจอกับอะไร

3 Comments

Trust (2010)

A few weeks ago, I dedicated my spare time in the whole afternoon to two films at Lido. It had been one month from my last visit to a cinema (which was also Lido). That doesn’t sound long, actually perfectly normal to my usual life, but somehow I feel that I need to go for some movies, especially when there are some I want to see.

The first film I saw was Trust, and another one was Love, Not Yet. Even though the two films are of quite different genres, they are somewhat related, as they both involve teen and sex. One of them focus on teen pregnancy, and the other on teen girl tricked into sexual abuse. As the title of this entry suggests, I’m going to talk about Trust here. As for Love, Not Yet, I’ve written something about it on SEA Youth Say So, although it’s more like an introduction for non-Thai audience.

The plot of Trust is nothing complex. Nothing much to guess about what to happen. A fourteen-year-old girl is in need of acceptance. She got into this relationship with some boy online, who turned out to be older and older than she thought as the relationship progressed. What’s important in this film is the dealing with the aftermath, especially emotionally.

Comments closed