Skip to content →

Tag: experience

ความคิด

คนที่ติดตามอ่านบลอกของผมมานานๆ อย่างเช่นพี่ก้อน ก็คงจะรู้สึกได้ถึงความ “แกว่ง” ของความคิดของผม เพราะเอาง่ายๆ ว่า แค่ในช่วงสองสามปีที่ผมเขียนบลอก (เท่ากับว่าได้บันทึกความคิดของตัวเองเป็นเรื่องเป็นราว) ผมก็ผ่านช่วงที่ความคิดของผมเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ (หรือหลังตีน) มาแล้ว ยิ่งกลับไปอ่านเศษงานที่ตัวเองเคยเขียนไว้ประปรายตามที่ต่างๆ ก็ยิ่งรู้สึกว่า ตอนนั้นเราคิดอย่างนั้นไปได้อย่างไร

เอาแค่ในบลอกอันเก่า ก็มีหลากหลายเอนทรี่ที่พออ่านแล้ว รู้สึกว่า นั่นเป็นสิ่งที่เรากำลังไม่เห็นด้วยอยู่เลยนี่หว่า หลายครั้งรู้สึกอยากจะลบด้วยซ้ำ ยิ่งนึกไปถึงสิ่งที่ตัวเองเคยคิดตอนมอสองมอสาม ยิ่งรู้สึกว่า ตอนนั้นเรางี่เง่าจริงๆ

ไหนจะสิ่งที่เคยเขียนในหนังสือแนะแนว หรืออนุทินของอาจารย์สุมาลี รู้สึกอะไรๆ เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันครับ เรื่องความคิดที่พูดถึงนี้ หลักๆ จะหมายถึงมุมมอง ความคิดเห็น ที่มีต่ออะไรใหญ่ๆ อย่าง ปรัชญา สังคม การเมือง การศึกษา นะครับ เรื่องรสนิยมเล็กๆ น้อยๆ อย่างสไตล์หนัง เพลง หนังสือ ไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น ส่วนใหญ่จะเปลี่ยนแปลงง่ายกว่าอยู่แล้ว (แต่ในแง่ของหนังสือกับภาพยนตร์ จะอิงไปตามแนวคิดมุมมองด้านอื่นๆ อยู่ระดับหนึ่งเหมือนกัน)

ยกตัวอย่างให้เห็นสักเรื่องก็เช่น มีช่วงหนึ่งที่ผมคิดว่า การสอนวิชาศาสนาในโรงเรียน ควรจะเน้นสอนหลักธรรมมากกว่า เพราะน่าจะตรงกับจุดประสงค์ของการสอนที่อยากให้เด็กมีคุณธรรม แต่พอผ่านมาอีกช่วงหนึ่ง ผมกลับคิดว่า การสอนศาสนาในโรงเรียนทั่วไป (ที่ไม่ใช่โรงเรียนศาสนา) น่าจะสอนในแง่ของรูปแบบ ความเป็นมา อิทธิพลต่อวัฒนธรรม มากกว่าที่จะสอนอย่างให้เชื่อหลักธรรมอย่างที่พยายามทำ (คืออาจจะสอนแค่ให้รู้ว่า ศาสนาพุทธสอนอย่างนี้นะ แต่ไม่ได้ทำตัวเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาเสียเอง) เพราะคุณธรรมหรือความดีเป็นอัตวิสัย และการบังคับเรียนหลักธรรมอาจขัดกับเสรีภาพในความเชื่อ สองความคิดนี้ ห่างกันแค่ไม่กี่ปีเองครับ (และทั้งสองความคิด ก็เคยแซมด้วยความคิดที่ว่า ไม่ควรมีการสอนวิชาศาสนา)

ลองนั่งคิดเล่นๆ ดูครับ เปรียบประสบการณ์กับสีที่เติมมาในภาชนะสักอย่างหนึ่ง คนที่ประสบการณ์น้อยอย่างผม เมื่อได้เห็นอะไร ได้รู้อะไรใหม่ๆ สีที่ออกมามันก็เปลี่ยนไปง่าย และมีอิทธิพลสูง ส่วน “ไม้แก่ดัดยาก” ก็เพราะว่าปริมาตรของสารในภาชนะมีเยอะกว่า สีใหม่ปริมาตรเท่ากัน ก็ยากกว่า ในการไปหักล้างสีเดิม

อืม ดูมีเหตุมีผล แต่ว่างเปล่าไร้สาระดีแท้

ส่วน “ไม้แก่” ที่ชอบกินน้ำแดง ไม่มีคำอธิบายครับ 🙂

หมายเหตุ: นี่เป็นเอนทรี่แรก ที่ผมเขียนเก็บไว้ครับ ปกติถ้าเขียนเสร็จมักจะโพสแล้ว ตอนที่ผมเขียนอยู่นี่ วันเดียวกับเรื่องเหี้ยครับ

5 Comments